Long gone soles

22 juni t/m 2 september

Roos van Haaften
Cézanne heeft hier (…) nog vaak gewerkt, met een voorliefde voor de grote hitte en een “zo vreselijke zon”, dat het leek “alsof alle voorwerpen zich als schaduwen aftekenden, niet uitsluitend in zwart of wit, maar ook in blauw, bruin en violet.”  
Peter Handke 
Die Lehre der Sainte-Victoire
Suhrkamp Verlag, 1980

Long gone soles
Als ik het werk van Roos van Haaften zie moet ik denken aan Peter Handke, schrijver en wandelaar, die in het landschap een aanleiding voor zijn verhalen ziet. Ook van Haaften neemt de ervaring van het landschap als uitgangspunt voor haar werk. Zij maakt schaduwspelen over hemels vol rokende fabrieksschoorstenen en hijskranen. Het zijn landschappen die maar nét door mensen betreden zijn. Splendid isolationis een voorbeeld van zo’n werk. Het is naar aanleiding van de foto’s van een mislukte poolexpeditie ontstaan. De foto’s zijn ooit genomen en kunnen hier worden bekeken, toch kwam niemand van de reizigers terug.  
Van Haaften legt kleine gevonden voorwerpen neer op een schapje dat vanonder verlicht wordt en er verschijnt een panorama dat overweldigend en leeg lijkt, maar tegelijkertijd sporen van menselijk ingrijpen heeft. Het schaduwspel is suggestief en door het formaat behelst de scene een zekere intimiteit. Het geheel heeft de grootte van een badkamerspiegel. 
Behalve deze kleine figuratieve werken maakt Van Haaften groot en ruimte-vullend werk dat abstracter is. Het werk bestaat uit schaduwen en licht: horizontaal, een blok hout, glazen en kunststoffen platen, spiegels; verticaal op de muur een veelvoud aan schaduwen, openingen, sponningen, muren, verborgen ruimtes. 
Hoewel dit werk eerder inspeelt op architectuur dan op landschap, denk ik opnieuw aan Handke en diens bewondering voor Cézanne. Nu omdat dit werk ondanks de schaduweffecten ook kleur heeft. Het is bruin en wit, geel en oranjeachtig, daar waar het hout zich bevindt. Het is écht. Light work with mirrors and glass: Je ervaart in één oogopslag iets van ruimte en tijd. Te midden van de installatie vol licht en luchtspiegelingen worden kleuren een concrete ervaring. Alles verandert en jij bent het perspectief van waaruit het beeld bekeken wordt. Jij bent de focus van de dingen en hun reflectie en zorgt dat de installatie tot leven komt.   
Saskia Monshouwer
Curator en Criticus
 

Loading...